Folía

As folías chegaron a ser un xénero musical de seu introducido no século XVI na obra, por exemplo, do dramaturgo luso Gil Vicente coa mesma naturalidade con que Molière lle facía oco a unha pantomime ou a un minuet. O termo ten a mesma orixe que la folie francesa, a loucura, e a folía, “diversión alegre e barullenta”. E tamén está emparentado coa nosa foliada, “reunión nocturna para divertirse, cantar e bailar” coplas populares como as recolleitas por Antonio Fraguas, o protagonista do vindeiro Día das Letras Galegas. Nunha boa foliada adoita haber polo menos un homem da gaita, como cantaba o Zeca Afonso, pero a relación de la folie e as foliadas con este instrumento tan festeiro non se limita aos feitos.

Non o ves claro? Pois visualiza o fol, bolsa en latín, dunha gaita. Na súa orixe este termo referíase a un oco e cheo de aire, pero no inglés deu a palabra fool, que significa ‘parvo’ e tamén ‘tolo’ ou ‘bufón’. No francés deixou pegada na mencionada folie e polo resto do mundo en moitas máis horas de entretemento e rexouba musical. O elenco non é pequeno: as folías catalás, as follies do Hollywood dos anos 30 previo á censura ou o famoso Folies Bergere parisiense, todas elas teñen tamén por parente etimolóxico a nosa foliada.

Intranscendente e irresponsable, se queredes, toda esta folía ten obvios efectos saudables. Se non que llo pregunten á muller do Homem da gaita: a mãe entrevada/ que estava deitada/ levanta-se/ e põe-se a bailar: vá de folia /vá de folia / Que há sete anos me não mexia!

Palabras traballadas

Todos os termos que traballamos, fóra das Palabras do día, ordenados alfabeticamente.

Ver

Palabras do día

Unha palabra cada día dos 365 do ano, ordenadas alfabeticamente ou por data.

Ir