As Letras Galegas do ano 2026 están dedicadas a Begoña Caamaño. Escritora nada o 14 de outubro de 1964 no barrio do Calvario de Vigo. Autora de dúas novelas memorables –Circe ou o pracer do azul (2009) e Morgana en Esmelle (2012)-; a aparición da súa obra narrativa considérase un froito de madurez, produto das experiencias vividas e das lecturas realizadas desde a nenez. Ambas as dúas obras ofrecen unha nova interpretación das figuras femininas dos mitos clásicos, pero baixo unha óptica actual, onde as mulleres son partícipes das propias historias e deixan de ser elementos secundarios. Mais antes de que sucedese isto, a escritora xa tiña unha consolidada carreira como profesional dos medios de comunicación en galego, e non deixaba de ser unha narradora da actualidade. Tras finalizar os seus estudos de maxisterio, fixo un curso de radio en Radio Noroeste, logo de rematalo pasou a formar parte da sección de informativos e deste xeito descubriu o xornalismo, que xamais abandonou. No xornalismo radiofónico, comezou contando todo o que acontecía nas rúas da súa cidade, Vigo. Pero cando comezou a traballar na Radio Galega e se trasladou a Compostela asumiu, ademais dos contidos de actualidade, o xornalismo cultural, labor moi necesario para difundir e dignificar a nosa cultura. Tiña conciencia naquela altura de que se estaba a construír unha radio para un país. Ademais de ser redactora de novas de diferente índole, foi locutora na radio pública galega. A súa voz chegou a todos os lugares onde se prendese un transistor. Como tal participa no Diario Cultural de par de Ana Romaní, mais dirixe e presenta espazos propios como Andando a terra; Club Cultura, Expreso de Medianoite.

Dinos o DRAG que locutora é a “profesional da radio ou da televisión encargada de ler as noticias, anunciar e presentar os programas etc.”. Esta voz procede do latín tardío locūtor, -ōris onde significaba ‘o que fala’, que á súa vez se vincula co verbo loquor ‘falar’. Ademais do nome da profesión, hai unha serie de palabras que comparten orixe e pertencen tamén ao ámbito radiofónico, como son locución “aspecto da comunicación que se refire á pronuncia das palabras, á entoación e mais ao ritmo de lectura dun presentador”; locutorio “local acondicionado convenientemente para realizar emisións radiofónicas”. Máis alá do ámbito radiofónico pero que gardan relación con loquor atopamos os cultismos locuaz, “que ten tendencia a falar moito” e locuacidade, “calidade de locuaz”.

Achamos algúns outros vocábulos afíns á voz locutor e locutora que son comentarista, que se refire ao “xornalista que ten por tarefa describir e interpretar os acontecementos transmitidos, xeralmente de maneira improvisada en función do discorrer dos feitos”, creado sobre o termo comentario que procede latín commentarium ‘libro de memorias’; presentador ou presentadora “profesional que presenta os contidos ou os artistas dun espectáculo ou un programa de radio ou televisión”, que é un derivado do verbo presentar, continuador do latín praesentāre ‘poñer á vista’; condutor, -ora, que designa o ou a “presentadora que guía o programa, actuando como nexo entre as noticias, as reportaxes, as conexións en directo ou calquera outro contido”, acepción terminolóxica propia do ámbito da comunicación. Esta voz foi tomada do francés conductour, e deriva do latín conductor, que significaba ‘quen contrata ou emprega’, aínda que no latín tardío xa adquiriu o significado de ‘transportista’.