bailadeiro, -a

Persoa que baila ou bole moito

Etimoloxía

Termo que se crea sobre o verbo “bailar” que procede do latín tardío ballare ‘bailar’.

Exemplos *

“Recibiu un couce nos troles e caíu arrastrando unha mesa con tapete, unha bailadeira vestida de tule, elevada en puntas de pés , e un cinseiro cun afiador pintado e a lenda Terra da Chispa.” (Bieito Iglesias: Pan e coitelo. Novela moi moral, 2008)

“Rubindo a costa levantaba os calcañares deica ficar, ó xeito dunha bailadeira, ergueita na mesma ponta dos pés.” (Antón Alonso Ríos: O siñor Afranio ou como rispei das gadoupas da morte (Memorias dun fuxido), 1979)

* As citas da Palabra do Día respectan as escollas ortográficas e morfolóxicas da edición referida.

Axúdasnos a mellorar? Pechar

A túa opinión impórtanos. Queremos saber como usas o Portal das Palabras, que che gusta máis e se botas algo en falta.

Enredarache moi pouco tempo!

Cubre a enquisa aquí